Projekt okładki: EJ Design

Projekt graficzny środka, skład: EJ Design

Korekta: Monika Turała, Ewa Turek

Przygotowanie wersji elektronicznej: Epubeum

Copyright © by Paweł Antoni Baranowski

Copyright © by Pan Wydawca 2024

ISBN 978-83-67910-95-8

Wydanie 1

Gdańsk 2024

Pan Wydawca sp. z o.o.

ul. Wały Piastowskie 1/1508

80-855 Gdańsk

PanWydawca.pl

Serce ludzkie bywa czasem tak zgłodniałe, że rzuca się nawet na kamienie, nie czując ich martwoty i chłodu.

Feliks Chwalibóg*

Przypis:

* Feliks Chwalibóg, Aforyzmy i refleksje, seria 3, Kraków 1930, s. 11.

Spis treści

Część I

Cisza

Przebudzenie

Nim zaowocuje zło

Przemiany

Symfonia ciszy

Taka jedna i kant Księżyca

Różnica

Spiesz się, Miła… (I)

Część II

Jak fontanna w deszczu

Po co

Tęsknota i cisza

Dlaczego?

Czy warto było…

Czekam

Po prostu

Czemu tak

Pustka

Naucz ich kochać, Panie

Nocą jesienną

Noc

Kiedyś

Spiesz się, Miła… (II)

Część III

Sen

Nadzieja (w tramwaju linii 12)

Ikigai

Skarga na wietrzyk

Motyle

Zapomnienie, pamiętanie…

Dzień pocałunków

Johannes Brahms

Samotność

Spiesz się, Miła… (III)

Cóż uczynić mogę, Panie

O autorze

Część I

Cisza

Cisza otula – jak wspomnienia

we mgle skąpane, myśli cieniem

trwające – bez wypowiedzenia

echem organów pod sklepieniem,

szeptem modlitwy z głębi serca,

nagłą nadzieją i zwątpieniem.

Cisza – co skłania do myślenia,

jest mi wolnością

i więzieniem.

Przebudzenie

Poczułem się jak podróżny,

spóźniony nie ze swej winy,

co – na perony wbiegając –

zobaczył w dali światełko

ruszającego pociągu.

Gdyby mi się nie spieszyło,

gdyby pociągu nie było –

z łatwością bym się pogodził,

że takim losu zrządzeniem

znowu czas stracę samotnie…

Lecz przecież był tu! Widziałem!

Właściwie – już prawie wsiadałem!

Chwilę się tylko spóźniłem,

teraz w rozpaczy się miotam;

może dogonię…? Zatrzymam…!

Niestety: już nie dogonisz,

bo czas – jak pociąg – bezwzględny

nigdy nie zwleka ni chwili,

nie ułaskawia spóźnionych,

by dowieźć tych – co zdążyli.

Nim zaowocuje zło

Zbierają się zeschłe liście

zapamiętanych zdarzeń.

Uschnięte, twarde badyle

dawno zwiędłych uczuć

jeszcze kolcami ranią.

Śmieci zatajonych pragnień

odnajdują się znienacka

w nieprzewidywalnych miejscach.

Bajoro klęsk i zawodów,

niewyczerpany wodospad

głupich, bezmyślnych słów –

wszystko to może być pożywką

jedynie… trujących kwiatów!

…A jeszcze – bardziej podstępny,

niszczący ogień zazdrości,

niechęć do wybaczania,

chorobliwe ambicje…

Wszystko to – bardzo niebezpieczne!

Więc nim zaowocuje zło,

trzeba zrobić wielkie porządki:

generalne sprzątanie – umysłu,

odchwaszczanie – pamięci,

odkurzanie – sumienia,

dokładne pranie – serca

(wraz z usunięciem kamienia),

by – kiedy nadejdzie dzień,

gdy przyjdzie On – jedyny

warty pamięci i myśli –

można było powiedzieć:

Panie Mój! Oto jestem

jak biały kwiat lotosu

…dla Ciebie…

Paweł Antoni Baranowski wywodzi się z powojennego wyżu demograficznego, wychowanego na poezji wieszczów narodowych i muzyce klasycznej, tak zwanej poważnej. Choć nie jest zawodowo związany z literaturą czy nawet ogólniej – pisarstwem, to od wielu lat pisze i upublicznia w internecie swoje wiersze, prozę poetycką, publicystykę i nowelki; początkowo na blogu redakcyjnym „Redakcja” tygodnika „Newsweek”, a po jego likwidacji – na własnych blogach. Szczególnie ceni sobie twórczość Cypriana Kamila Norwida, lecz także – w kontraście – Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego oraz kameralną muzykę baroku i klasyczną muzykę gitarową. Interesuje się lutnictwem, snycerstwem, fotografiką, techniką komputerową i programowaniem w HTML. Wydany właśnie tomik wierszy jest jego debiutem książkowym.